Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

νοαμ τσομσκυ συνεντευξη περι αναρχιας.

Michael S. Wilson: You are, among many other things, a self-described anarchist -- an anarcho-syndicalist, specifically. Most people think of anarchists as disenfranchised punks throwing rocks at store windows, or masked men tossing ball-shaped bombs at fat industrialists. Is this an accurate view? What is anarchy to you?

Μεταξυ αλλων εχετε αυτοπροσδιοριστει ως αναρχικος,για την ακριβεια ως αναρχοσυνδικαλιστης.Οι πιο πολλοι ανθρωποι νομιζουν οτι αναρχικοι ειναι κατι αλητες μασκοφοροι που πετανε πετρες και μολοτωφ σε χοντρους βιομηχανους.Ειναι ακριβης αυτη η αποψη?Τι ειναι αναρχια για εσας.?

Noam Chomsky: Well, anarchism is, in my view, basically a kind of tendency in human thought which shows up in different forms in different circumstances, and has some leading characteristics. Primarily it is a tendency that is suspicious and skeptical of domination, authority, and hierarchy. It seeks structures of hierarchy and domination in human life over the whole range, extending from, say, patriarchal families to, say, imperial systems, and it asks whether those systems are justified. It assumes that the burden of proof for anyone in a position of power and authority lies on them. Their authority is not self-justifying. They have to give a reason for it, a justification. And if they can't justify that authority and power and control, which is the usual case, then the authority ought to be dismantled and replaced by something more free and just. And, as I understand it, anarchy is just that tendency. It takes different forms at different times.
Λοιπον,αναρχια ειναι συμφωνα με την δικη μου αποψη ,βασικα η ταση της ανθρωπινης σκεψης που εμφανιζεται σε διαφορετικες μορφες σε διαφορετικες συνθηκες ,και εχει καποια συγκεκριμενα ενδεικτικα χαρακτηριστικα
Κυριο χαρακτηριστικο ειναι η καχυποψια και ο σκεπτικισμος σε οτιδηποτε εχει σχεση με επιβολη,εξουσια,και ιεραρχια.Αναζητα δομες ιεραρχιας και επιβολης στην ανθρωπινη ζωη ,σε ολο το φασμα απο πατριαρχικες δομες ας πουμε μεχρι αυτοκρατορικα συστηματα και εξεταζει την αναγκαιοτητα υπαρξης τους.Προυποθετει οτι η αναγκη για αποδειξη βρισκεται σε αυτον που κατεχει θεση ισχυος και εξουσια.Δεν ειναι αυτη η εξουσια αυτοδικαιολογουμενη.Πρεπει να μπορουν να δωσουν μια εξηγηση ,ενα λογο υπαρξης .Και αν δεν μπορουν να παρουσιασουν δικαιολογια,για αυτη την εξουσια,ελεγχο και δυναμη,ως συνηθως γινεται,τοτε αυτη η εξουσια πρεπει να καταργειται και να αντικαθισταται απο κατι πιο δικαιο και ελευθερο.Οπως το καταλαβαινω ,αναρχια ειναι μια ταση.που παιρνει διαφορες μορφες.

Anarcho-syndicalism is a particular variety of anarchism which was concerned primarily, though not solely, but primarily with control over work, over the work place, over production. It took for granted that working people ought to control their own work, its conditions, [that] they ought to control the enterprises in which they work, along with communities, so they should be associated with one another in free associations, and ... democracy of that kind should be the foundational elements of a more general free society. And then, you know, ideas are worked out about how exactly that should manifest itself, but I think that is the core of anarcho-syndicalist thinking. I mean it's not at all the general image that you described -- people running around the streets, you know, breaking store windows -- but [anarcho-syndicalism] is a conception of a very organized society, but organized from below by direct participation at every level, with as little control and domination as is feasible, maybe none.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου