Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Πραγματικοτι?...

Ρωτουσε αν ειναι αργα.Αν τωρα πια δεν υπαρχει τιποτα να ελπιζει ,τιποτα να θελει ,τιποτα να περιμενει .
Η πραγματικοτητα τον εφτασε.
Του ψυθιρισε κατι στο αυτι ,κι αυτος,με το μυαλο να γυρναει γυρω απο τον μυλο του περιστροφου και τον κορμο του δεντρου που στηριζει την θηλια εκανε πως δεν καταλαβαινει.
Ειχε ακομα αποθεματα απο τα προηγουμενα ευτυχισμενα(αραγε ηταν στα αληθεια η και εκεινα ηταν ενα ονειρο??)χρονια.
Τοτε που ....Τοτε που ακομα ενοιωθε περηφανος για αυτο το μικρο ,το λιγο ,το τιποτα ,αρκουσε που ηταν εκει που ο ιδιος ειχε διαλεξει ,και οχι δηθεν ενταγμενος ,στην κανονικοτητα και την σαπια ψυχη της.

Αλλα δεν μενει τιποτα στασιμο,ουτε κι εκεινος καταφερε να μεινει.Κι ας κρατησε την αναπνοη του οσο μπορεσε.Δεν κερδισε ουτε δευτερολεπτο ευτυχιας παραπανω.
Γερασε,αρχισε να βλεπει μονο με βοηθεια,αρχισε να ακουει μονο με βοηθεια,το μονο που του εμεινε να κανει μονος ειναι το να σκεφτεται.
Α ναι και το να ζει.
Μονος.

Στην αρχη προσπαθησε να πεισει τον εαυτο του οτι ειναι για καλο,οτι κατι σημαινει,οτι στην αλλη οχθη η ευτυχια ακομα υπαρχει και περιμενει να την ανακαλυψει.
Κι εκεινος ,με την ελπιδα αφησε τα χρονια να περασουν.
Κι εκεινος σημερα μονο να κοιταει μπορει την αλη οχθη ....
Ποσα να πεις σε μια ζωη.οσα να κανεις.
Ποσα να σκεφτεις῞..
Οσα κι αν καταφερεις ,παλι τιποτα ειναι.
Πεθαινω.